Astrolojİ Dergİsİ

GÜNEŞ YENGEÇ’TE

Hayatta duygusal güvenliğin peşinde olan Yengeç burcu başkalarına karşı duyarlı ve yumuşaktır. İçteki güvensizliği, kırılganlığı saklamak ve kendisini korumak için adeta dışarıda yumuşak bir kabuk taşımaktadır. Doğadaki Yengeç’in en büyük korkusu savunmasız kalıp martılara yem olmaktır. Bu nedenle biraz büyüyüp kabuk değiştirmek zorunda kaldığında eski küçük kabuğunu değiştirmekten korkarak koca bedenini ona sığdırmaya çalışır. Bu noktadan bakıldığında Yengeç burcunun bir büyüme problemi olduğu anlaşılır. Onun yapması gereken, bir anneye ihtiyaç duymadan büyümeyi öğrenmektir.

Çoğunlukla iş dünyasında daha aktif olmaya çalışır, çünkü duygularla baş etmek çok zorken, akıl dünyası daha kolay görünür. Ayrıca Yengeç kendi iç dünyasıyla, duygusal ihtiyaçlarıyla ilgilenmek yerine duygusal güvenliğini sağlamak için etrafında duygusal anlamda ihtiyaçlı olan insanlardan oluşan bir duvar örer, onlara annelik yapar. Başkalarıyla ilgilenirken duygusal anlamda kendisini güvende hissetmektedir, ama kendisinin ne hissettiğini, nelerden korktuğunu bilmek pek mümkün değildir. Yengeç’in duygusal anlamda ihtiyaçsızmış gibi davranması doğasına aykırıdır. Çünkü onun duygusal anlamda ihtiyaçsız hale gelmesi ancak kendi iç dünyasına inmesiyle mümkündür.

Aslında Yengeç burcu sanki her an ana rahmine geri kaçmak arzusunda gibidir. Dış dünyaya çıkmasın, hep ana rahmindeki huzur ve güvenlik içinde yaşasın ister. Kuşkusuz dış dünyadaki koşullar ona dayatınca o da güvenliği başkalarına annelik yapmakta bulur. Ama kendisini büyütmeden başkalarına annelik yapmaya çalışan bir insan çevresindeki insanların da büyümesine izin veremez, çünkü onlar büyüyüp kendi yollarına giderlerse kendi güvenlik kabuğu zayıflamış olur. Doğadaki Yengeç’i bir düşünün. Yan yan yürür ve sizi kıskaçlarıyla bir yakalarsa bir daha bırakmaz. Gözünüzün önüne elli yaşına gelen çocuğunu hâlâ bebeği gibi gören bir anne geldi mi? Siz hiç doğada büyüdüğü halde çocuğunu yanında tutmak isteyen bir anne gördünüz mü? Bu sadece insanlara özgüdür. Doğanın annelik düzeni belirli bir sure sonra ilişkilerinde eşitlik düzeyine geçmek üzerine kuruludur. Oysa insanlarda ebeveyn-çocuk ilişkisi ölüme kadar sürebilir. Ebeveyn ilişkilerinde eşitliğe geçemeyen insanlar iş veya evlilik ilişkilerinde de eşitliğe geçemezler. Sorumluluklar karışır, sınırlar çizilemez, duygu sömürüleri başlar, üretkenliğimizin önüne kaprisler, alınganlık, değişken ruh halleri geçer. Bir türlü kendine yeterli ve hedefleri olan yetişkin bir insan haline gelemeyiz.

Barış İlhan